კუნძული ზანზიბარი- პატარა სამოთხე

2 წლის წინ მე და ჩემმა მეუღლემ მის ოჯახთან ერთად ტანზანიაში ვიმოგზაურეთ დედამთილის 50 წლის იუბილე კილიმანჯაროს თავზე რომ აგვეღნიშნა. მოგზაურობის დეტალები და ჩთაბეჭდილებები ამ პოსტში მოვათავსე. მაშინ ვერ მოვახერხე ერთი პოსტი კუნძულ ზანზიბარისთვის დამეთმო, სადაც მთასვლელობის მერე მე და ჩემი მეუღლე 3 დღით გავემგზავრეთ. არადა ამ სილამაზეს ნამდვილად ეკუთვნის პოსტი. ვერასდროს ვერ წარმომედგინა თუ კილიმანჯაროზე თუ კუნძულ ზანზიბარზე როდესმე ავღმოჩნდებოდი. ცხოვრება სიურპრიზებით სავსეა.

ზანზიბარზე ერთი ძალიან საყვარელი ბუნგალოს სტილის სასტუმრო შევარჩიეთ, სახელად მამამაპამბო.

photo

მფლობელები იტალიელები იყვნენ რომლებიც ზანზიბარზე გადმოვიდნენ საცხოვრებლად და სულ 1-2 თვის ჰქონდათ სასტუმროს ამბები წამოწყებული. დიზაინი აფრიკულ სტილში გააკეთეს, ყველგან სიმყუდროვე და სიხალისე იგრძნობოდა.

photo-2იმ ფაქტმაც მოგვხიბლა რომ სასტუმრო სულ არ მდებარეობდა ზანზიბარის ცნობილ და ტურისტებით გაჯერებულ ადგილზე. სანაპირო ფაქტიურად ცარიელი იყო ან ადგილობრივები დასეირნობდნენ.

photo-3რომ ჩავედით პირველ ღამეს და გავიხედე ფანჯრიდან რომ ოკეანესთვის შემეხედა და სიცარიელე დავინახე, ძალიან გამიცრუვდა გული, მეგონა სასტუმრო სანაპიროსგან ძალიან შორს იყო. გადაღლილობის ფონზე საერთოდ არ გამხსენებია მიქცევა და მოქცევის შესახებ. ბავშობაში რომ ყვებოდნენ ანეკდოტს „აბა მამი ზღვა“ ხომ გახსოვთ? ზუსტად ასე დამემართა. რომ ვიკითხე წყალი სად არის თქო, დილას მოვაო- მომახსენეს🙂 დილას რომ გავიღვიძეთ არ გვჯეროდა სად ამოვყავით თავი ისეთი სილამაზე სუფევდა გარშემო. საუზმე მანგო და მარაკუას მოიცავდა. არც ერთი და არც მეორე არ მქონდა არასდროს გასინჯული, ეს რა სიგემრიელე ყოფილა. შუადღეს იმხელაზე მოვიდა წყალი რომ სანაპიროზე საერთოდ არ ჩაისვლებოდა, პირდაპირ სასტუმროს ღობეს ეჯახებოდნენ ტალღები. ჩვენც ამ დროს ვისვენებდით და ცხოვრებით ვტკბებოდით.

photo-5დილით ადრე როცა მიქცევა იყო, ზანზიბარელი ქალები ზღვის წყალმცენარეებზე სამუშაოდ გამოდიოდნენ. სულ არხეინად მღეროდნენ ხოლმე ერთად. ადგილობრივი ბავშვებიც აქეთ იქით დასეირნობდნენ.  low tide

 

photo-6ერთ -ერთმა ოჯახმა თავისთან მიგვიპატიჟა და გამოსვლის წინ გაგვიმხილა ჯეშმარიტი მიზეზი თუ რისთვის მიგვიწვიეს თავის სახლში- აღმოჩნდა რომ უმცროსი შვილის გაშვილება უნდოდათ და იქნებ თქწენ თან წაიყვანოთო. გული აგვიჩუყდა, მაგრამ რას ვიზამდით, სამწუხაროდ დიდი ბოდიშებით წამოვედით.

პირველი მარცხნიდან რომ ბიჭია მაგის გაშვილება უნდოდათ. ისე საყვარელი და მხიარული ვინმე კი ჩანდა:)

პირველი მარცხნიდან რომ ბიჭია მაგის გაშვილება უნდოდათ. ისე საყვარელი და მხიარული ვინმე კი ჩანდა:)

უზომოდ გახარებული ვარ რომ მოვახერხეთ ტანზანიაში გამგზავრება. უამრავი მოგონებები, თავგადასავლები და ლამაზი ფოტოები დაგვრჩა სამახსოვროდ.

შემდეგი დიდი მოგზაურობა კი პატარა ნიკოს დაბადება იქნება, რომელსაც უკვე მალე ველოდებით. მეცხრე თვე უკვე ნელ ნელა დასასრულს უახლოვდება.